رنجی که نبرده‌ایم!

[ad_1]

آی‌اسپورت- پاهای پاول پلیانسکی؛ دوچرخه‌سوار لهستانی توردوفرانس امروز با این عکس اینترنت را شوکه کرد. این پاها، بیش از ۲۸۰۰ کیلومتر در دو هفته‌ی گذشته رکاب زده‌اند و هنوز ۷۰۰ کیلومتر هم مانده تا پایان تور در سه چهار روز آینده. گفته می‌شود در مراحل کوهستان توردوفرانس، شکستن خودبه‌خودی استخوان هم طبیعی است و من به این فکر می‌کنم که ریاضت در ورزش قهرمانی، عصاره‌ای از هستی بشر است و رنجی که می‌برد. قهرمان، دنبال «گل» است؛ دنبال هدف. این هدف، می‌خواهد گذشتن توپی از خطی باشد یا تصاحب پیراهن زردی که به دروغ پیراهن طلایی نامیده‌اند، ابزوردی پارادوکسیکال است: پوچ و بی‌معنا برای غریبه‌های نمایش و افتخارآمیز و معنادار تنها برای آن‌ها که داخل بازی‌اند. ما به‌مثابه بشر اما، خواه و ناخواه توی بازی زندگی هستیم و شاید نه همه‌شان، ولی باید ورزشکاران حرفه‌ای را به‌عنوان پیشروان گونه‌ای از عرفان به رسمیت بشناسیم. آن‌ها سبکی تحمل‌ناپذیر هستی را، با تحمل رنجی عینی‌تر تاخت زده‌اند. پس، دست‌کم دفعه‌ی بعد که پشت مانیتورها با شنیدن خبر قراردادهای نجومی و جایزه‌های ملیون دلاری، ماشین حساب مغزمان را به نیت تبدیل به ریال و تومن به کار انداختیم تا آه مبتذل‌مان را بکشیم، یادمان به این عکس هم باشد. به این پاها. و رنجی که هرگز نبرده‌ایم.

[ad_2]

لینک منبع