زمین ها ی فوتبال هم نفس کشیدن می خواهند

[ad_1]

به گزارش “ورزش سه”، سیزده بدر را به نوعی تنظیم ساعت بیولوژیک انسان با تقویم طبیعت تشبیه کرده اند. سبزه زارها شهادت از شروع فصلی و سالی نو می دهند و نوید درو. درو کردن زمینی که در پائیز شخم زده بودیم. 


شروع و پایان فصل فوتبال نیز با تقویم طبیعت بیگانه نیست و فصل بهار، فصلی است که باشگاه ها آنچه کاشته بوده و پرستاری کرده اند، درو می کنند. برخی جام می گیرند، برخی سهمیه قاره ای. برخی از محصول خود راضی و برخی ناراضی.


 اما آماده سازی زمین فوتبال مسابقات باشگاه های حرفه ای درست از پایان رقابت های لیگ یعنی خرداد ماه باید آغاز شود. زمانی که مسابقات به اتمام رسیده و بازیکنان برای استراحت به تعطیلات می روند. و خدا می داند چند سال از شخم خوردن زمین های ما می گذرد. زمین هایی که همگی باید مجهز به سیستم های حرارتی بوده و چمن به صورت رول روی آن پهن شود.


با هر زمینی که شخم زده می شود فوتبال ما نیز نفسی تازه می کند. فوتبال وقتی نفس می کشد که کودک و جوان و پیر هنگام بازی آسیب کمتری ببیند، شوق و ذوق پیدا کنند، رشد و پیشرفت داشته باشند و میلیونها تماشاگری که ساعات زیادی از وقت فراغت خود را پای گیرنده ها به تماشای آن می گذرانند لذت بیشتری ببرند.


چه خوب است باشگاه های دولتی قبل از عقد قراردادهای میلیاردی، ابتدا زمین های تمرین و مسابقه خود را شخم بزنند. آنهایی که می خواهند از بخش خصوصی وارد فوتبال شوند نیز چه خوب است ابتدا زمینشان را شخم بزنند.


فصل فوتبالی ما آخر اردیبهشت ماه به اتمام می رسد. از حالا بسیاری از باشگاه ها مذاکرات برای خرید بازیکن یا تمدید قرارداد برای فصل آینده را شروع کرده اند. آیا مدیران، بودجه و تاریخ شروع عملیات بازسازی زمین ها را معین کرده اند؟


برخی فصل پیش کوتاهی نکردند. شخم زدند، زیرسازی، زه کشی و نصب سیستم های حرارتی را انجام دادند، رول چمن را پهن کردند ولی یک جای کارشان ایراد داشت. چمن یادگار امام تبریز آنچیزی نبود که قولش را داده بودند و از احوالات زمین کمپ تیم ملی نیز که با کلی برو بیا شخم زدنش را به تصویر کشیدند، همان بس که سوژه ای شد برای رسانه های چینی: “حتی این زمین شرایط مناسب برای بازی بیسبال را هم ندارد!”. زمینی که قرار بود محل تمرین تیم ملی ایران باشد و آنرا در اختیار مارچلو لیپی و شاگردانش گذاشتیم.


سال جدید را با امید شروع کنیم. به امید سالی پربار برای همه هموطنان و سالی پربار برای فوتبالی که امروز بزرگ آسیا می خوانندش. فوتبالی که داعیه حضور در بین بزرگان جهان را دارد. این مهم زمانی میسر خواهد شد که موفقیت های ملی در سطح آسیا مستدام بوده و به فوتبال باشگاهی نیز سرایت کند. شرط ابتدایی آن زمین با کیفیت است. سبز مثل آنچه که دیروز در دامان طبیعت در آغوش گرفتیم.

[ad_2]

لینک منبع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *