دیسلایک: مظنونین همیشگی

[ad_1]

آی‌اسپورت- محرومیت سه بازیکن استقلال از همراهی این تیم در آستانه شروع فصل جدید، یک یادآوری به موقع بود تا فراموش نکنیم که فوتبالیست‌های جوان، دم‌دست‌ترین و مناسبت‌ترین قربانیان برای تسویه‌حساب‌ها میان فدراسیون فوتبال و باشگاه‌های مختلف در ایران هستند. معلق کردن سه فوتبالیست کم‌سن‌‎وسال به خاطر تصمیمی که خود آن‌ها در اتخاذش نقشی نداشته‌اند، قبل از آن‌که یک حکم الکن ورزشی باشد، حقوق بشر را نقض می‌کند. ماجرا از این قرار است که مهدی قائدی، امید نورافکن و مجید حسینی بخشی از فهرست امیرحسین پیروانی برای سفر به قرقیزستان با تیم ملی امید بودند اما باشگاه استقلال تصمیم گرفت بازیکنان‌اش را به صورت تمام و کمال در دوران بدنسازی در اختیار داشته باشند و آن‌ها را برای یک سفر سخت و طولانی به امیدها نسپارد. این سه ستاره آینده فوتبال ایران، با تصمیم استقلال بسته هدایای نفیس فدراسیون شامل یک چراغ قوه، یک فلش و یک هندزفری از مدل محبوب دستفروش‌های مترو را از دست دادند و حالا هفته‌های ابتدایی لیگ برتر را نیز از دست خواهند داد. فدراسیون فوتبال پیش از این باشگاه‌های مختلف را تهدید کرده بود که اگر به تیم امید بازیکن ندهند، با محرومیت روبرو می‌شوند اما در زمان اعمال محرومیت، نقش باشگاه‌ها به طور کامل فراموش شد و این خود بازیکن‌ها بودند که در رل قربانی فرو رفتند. اگر استقلال تصمیم گرفته به تیم امید بازیکن ندهد، جریمه فدراسیون باید شامل حال باشگاه شود. محروم‌کردن سه فوتبالیست جوان قبل از فرارسیدن حساس‌ترین فصل فوتبالی زندگی‌شان به خاطر گناهی که مرتکب نشده‌اند، نه با منطق سروکار دارد و نه نسبتی با انسانیت پیدا می‌کند. اگر خود این بازیکن‌ها قید حضور در اردو را زده بودند و از تصمیم برای بازی در تیم ملی امید سرپیچی می‌کردند، محرومیت‌شان قابل درک به نظر می‌رسید اما وقتی خود آن‌ها در این مورد تصمیم نگرفته‌اند، چطور می‌شود به همین سادگی علیه‌شان حکم صادر کرد؟‌ فدراسیون که با این سرعت باورنکردنی درباره بازیکنان استقلال تصمیم می‌گیرد، چقدر از زاویه این مهره‌های جوان به ماجرا نگاه کرده و چند کلمه از حرف‌های آنان در این ارتباط را شنیده است؟‌ به جز فدراسیون که ظاهرا سرمایه‌سوزی را در راس اولویت‌هایش قرار داده، عملکرد باشگاه استقلال در قبال نورافکن، قائدی و حسینی قابل‌قبول نیست. باشگاه باید مسئولیت‌ تصمیم‌اش را بپذیرد و از بازیکنان‌اش در مقابل یک حکم باورنکردنی، دفاع کند. حکمی که فصل این سه پدیده را در معرض خطر قرار خواهد داد.
ستاره‌های جوان، مظنونین ابدی فوتبال ایران هستند. گزینه‌هایی ایده‌آل برای جریمه‌شدن و تحمل‌کردن محرومیت. پسرانی با پتانسیل قربانی‌شدن در نمایش‌های قدرت‌طلبانه‌ای که بزرگ‌ترها به راه می‌اندازند. مردان جوانی که باید رنج ناکارآمدی فدراسیون و رفتارهای غیرحرفه‌ای باشگاه‌ها را تا زمانی که بالارفتن سن و سال نجات‌شان می‌دهد، به دوش بکشند. شناسنامه، بهترین مدرک برای محکوم‌کردن فوتبالیست‌های جوان است. فوتبالیست‌هایی که دیگران برای‌شان تصمیم می‌گیرند اما این خودشان هستند که باید تاوان هر تصمیمی را بدهند. آن‌ها، سربازهایی برای قربانی‌شدن در صفحه شطرنج هستند تا فقط بازی به جریان بیافتد و صاحبان گردن‌های کلفت‌تر، فرصت حرکت را به دست بیاورند و ظاهرا تا زمانی که همه این ستاره‌ها در میادین اصلی شهرهای مختلف به جوخه اعدام سپرده نشوند، خیال فدراسیون و باشگاه‌ها راحت نخواهد شد.

[ad_2]

لینک منبع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *